Gebruikte methode voor bepaling klassement onderlinge competitie

Ruim verlies in Almelo

Zaterdag verloor ons eerste team van de Almelo-Borne Combinatie. Er werd niet gespeeld op de gebruikelijke Bornse plek, maar in de kantine van de ijsbaan in Almelo. Opvallend was dat onderweg naar Almelo de akkers en weilanden blank stonden van het water, maar de ijsbaan mooi groen was van al het gras dat er stond. Maar ja, schaatsen zit er voorlopig toch nog niet in. Gelukkig kunnen wij elke 2 weken dammen.

Dat ging Tonny vandaag wat minder af. Hij trapte in een doorbraakcombinatie. Anton Jurg gaf aan dat zetje ‘meegepakt’ te hebben, maar ik denk dat hij deze in de schoot geworpen kreeg. Anders had hij dezelfde slag wel een zet eerder genomen. Met een schijf achter vocht Tonny naar de remise. Die kwam ook op het bord, maar op dat moment greep Tonny toch verkeerd. Op de 56^e zet was 29-23 genoeg voor remise. Het door Tonny gespeelde alternatief bleek net verloren.

Gerrit kreeg een gezonde flankspelaanval tegen. Gerrit besloot de voorpost af te ruilen, maar kwam positioneel toen zwaar onder druk. Maar Gerrit zou Gerrit niet zijn als hij er zich niet combinatief uit redde met een puntendeling als gevolg.

Voor Johan was het een sneu verlies. Hij bouwde een prima stand op en dacht te combineren. Dat klopte niet en hij moest berusten in schijf- en later partijverlies. Een 5-1 achterstand was het gevolg. Egbert en Alfred waren echter beide van plan zich niet te laten imponeren door de hogere ratings van hun tegenstanders. Beiden stonden voordelig, maar het was de vraag of dat ook tot winst zou leiden. Egbert stond aanvankelijk wel onder druk, waarbij zijn tegenstander volgens de computer een aantal kansen miste. Maar gelukkig zijn we mensen en is digitale hulp tijdens de partij streng verboden. De kansen keerden en Egbert miste nog een kansrijke voortzetting op zet 49. Egbert speelde 29-34 met afruil van de voorpion. Maar 13-18 zou tot zeer kansrijk spel leiden. Uiteindelijk moest Egbert in remise berusten. Dat gold ook voor Alfred, die er in het vroege middenspel alles aan deed om niet in een hekstelling te komen door de mindere binding van de schijven 16 en 27. Maar na enkele ruilen voelde hij zich na zo’n 20 zetten comfortabel. Consequent op het centrum spelen en profiteren van de witte randschijf. Dat lukte aardig. Volgens de computer was de stand volledig in evenwicht, maar tijdens de partij was het toch Van Hofwegen die erg onder druk stond. Alfred ontweek de remise varianten, maar kon niet voorkomen dat zijn tegenstander nog het beste eindspel had.

Dinand had ondertussen een keurige remise gehaald. Daar zag het lange tijd niet naar uit. Dinand liet het hele centrum aan zijn tegenstander en stond na 20 zetten al 16 (!) tempi achter. Bijzonder knap om het dan nog remise te maken. In een naar het oog onhoudbare stand profiteerde Dinand op de 45e zet direct van een positionele miskleun van zijn tegenstander, die het enkele zetten daarvoor ook al liet liggen.

Herman verloor vervolgens, maar speelde op zich een prima partij. Het gaat erom de kansen te pakken, wanneer die zich voordoen. Herman miste op de 42e zet een kansrijke voortzetting door een 3 om 3 te nemen met veel beter spel, waarschijnlijk winnend. De kansen keerden daarna snel.

Tonnie tenslotte stond na 35 zetten duidelijk beter, maar wist dat niet in beslissend voordeel om te zetten. Sterker nog, Tonnie kwam zwaar onder druk en mocht van geluk spreken dat zijn tegenstander niet doorzette. Bijvoorbeeld op de 51e zet was 28-32 snel uit (denk ik). Wit mag niet passen.

We hebben nu de op papier sterkste tegenstanders gehad. De komende wedstrijden zullen er ongetwijfeld wat puntjes bij elkaar gesprokkeld worden. We maken er gewoon een mooi en leerzaam seizoen van.